W XIX wieku nastąpił prawdziwy boom komunikacyjny w Gdańsku. Na lokalnych drogach pojawiło się jeszcze więcej autobusów i tramwajów, które znacząco dominowały w Wolnym Mieście. Przez cały XIX i XX wiek w Gdańsku był aktywny ruch komunikacyjny. Oczywiście zmiany te miały negatywny wpływ na ekologię miasta. Powietrze zaczęło być bowiem znacznie zanieczyszczone, pisze strona gdansk-name.eu. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo o tym, gdzie w ubiegłym wieku w Gdańsku panował duży ruch komunikacyjny i jaki miało to wpływ na środowisko.
Popularny transport
W tym okresie jednym z najpopularniejszych środków transportu w Gdańsku był tramwaj. W mieście nieustannie powstawały nowe torowiska, które były niezbędne do przemieszczania się z jednej części miasta do drugiej z jak największą prędkością i komfortem. To właśnie w tym okresie powstały nowe połączenia komunikacyjne w Gdańsku. Dzięki temu coraz większa liczba mieszkańców mogła szybko dostać się na przystanek tramwajowy. W związku z tym w XIX wieku dość szybko pojawiło się zapotrzebowanie na środki transportu.
Co oczywiste, po mieście kursowały nie tylko tramwaje. Na terenie miasta i jego okolic dostępne były powozy konne, a do wielu nadmorskich miejscowości docierały parowce. Później w mieście pojawiły się autobusy i taksówki. W Gdańsku wciąż jednak dominowały tramwaje, gdyż miejsca, w których podróżni mogli przesiąść się z jednego środka transportu na drugi, były niemal zawsze połączone z dużymi przystankami tramwajowymi.
Aktywny ruch
Jeden z pierwszych węzłów tramwajowych powstał przy ulicy Długiej. To właśnie tutaj pasażerowie mieli możliwość przesiadki na takie środki transportu jak tramwaj, powóz konny czy parowiec. Było to bardzo wygodne, dlatego lokalizacja ta cieszyła się dużą popularnością. Tramwaje po raz pierwszy pojawiły się na tej ulicy w 1883 roku. Pod koniec XIX wieku ten środek transportu stał się elektryczny. Z ulicy Długiej pasażerowie mogli dojechać do dworców kolejowych w zachodniej części miasta, a później do dworca zlokalizowanego na południu Gdańska. Tramwaje kursowały w tej dzielnicy co dziesięć minut. W weekendy, gdy większość mieszkańców miasta udawała się na plażę, tramwaje kursowały co trzy minuty.
W pierwszym okresie funkcjonowania tramwajów w mieście, ten środek transportu miał swój końcowy przystanek na ulicy Długiej. Mogły tu przejeżdżać zarówno tramwaje jedno-, jak i dwuwagonowe. W pobliżu przystanku znajdował się również parking dla powozów konnych, które wraz z upowszechnieniem się samochodów zostały zastąpione przez taksówki. Tak więc korzystanie z tych pojazdów w tym miejscu umożliwiało pasażerom dotarcie pod niemal każdy adres. Na początku XX wieku w tej popularnej okolicy pojawił się przystanek autobusowy. Latem autobusy do Sopotu odjeżdżały stąd co pół godziny, a nocą co godzinę.
Tory tramwajowe znajdowały się również na gdańskim Targu Węgielnym. Dojeżdżały tu tramwaje z kilku okolicznych miejscowości. Lokalizacja ta była nieco podobna do przystanku tramwajowego na ulicy Długiej, gdyż był to punkt początkowy i końcowy dla kilku linii tramwajowych. Już w 1930 roku można było stąd dojechać do przystanku autobusowego na lotnisku we Wrzeszczu.
Ogólnie rzecz biorąc, zwiększenie liczby linii tramwajowych w mieście miało pozytywny wpływ na życie mieszkańców Gdańska. Wynika to z faktu, że mogli oni szybko i wygodnie dostać się do dowolnej części miasta. Jednak ten środek transportu miał zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na środowisko. Jeśli chodzi o wady tramwajów, nie zanieczyszczają one bezpośrednio powietrza, ale energia elektryczna, która je zasila, jest często wytwarzana w elektrowniach cieplnych, co prowadzi do emisji gazów cieplarnianych. Ponadto krajobraz może ulec zmianie podczas układania torów tramwajowych, co może mieć wpływ na środowisko.