Tramwaje niskopodłogowe są powszechnym zjawiskiem w XXI wieku. Kiedyś jednak było to tylko marzeniem. Pierwsze tramwaje niskopodłogowe w Gdańsku zaczęły kursować w kwietniu 1997 roku, jak podaje strona gdansk-name.eu. W tym artykule opowiemy więcej o tym rodzaju transportu.
Pierwsze kroki
W 1994 roku władze samorządowe Gdańska wpadły na pomysł, aby zrobić pierwszy krok w kierunku modernizacji transportu. Politycy zaczęli myśleć o uczynieniu transportu publicznego bardziej wygodnym i dostępnym dla pasażerów, zwłaszcza tych podróżujących z dziećmi w wózkach lub o ograniczonej możliwości poruszania się. To właśnie wtedy Zakład Komunikacji Miejskiej w Gdańsku zakupił piętnaście niskopodłogowych Mercedesów O405N do obsługi komunikacji miejskiej. Nie o tramwaje jednak wówczas chodziło.
Do 1997 roku wagony tramwajowe kursujące po mieście miały podłogę znajdującą się prawie metr nad poziomem torów, po których się poruszały. Pasażerowie musieli wspinać się po schodkach, aby wejść do wagonów. Wsiadanie na wózku inwalidzkim było niemożliwe, a wsiadanie z wózkiem dziecięcym wymagało wiele wysiłku. Osoby mające problemy z poruszaniem się mogły wspiąć się na tak wysoką platformę tylko z dużym trudem.
Rozwiązanie tego problemu zajęło Gdańskowi sporo czasu, podczas gdy w Europie Zachodniej rozwiązano go w latach 20. XX wieku. Rozwój technologii i ciągłe obniżanie kosztów produkcji doprowadziły do produkcji pojazdów nawet w 100% niskopodłogowych. W tym okresie tramwaje niskopodłogowe zostały częściowo wprowadzone w Wolnym Mieście, ale nie na stałe. W 1925 roku tabor tramwajowy Gdańska został uzupełniony o pięć wagonów silnikowych z częściowo niską podłogą oraz dziesięć podobnych wagonów doczepnych. Oba zostały wyprodukowane w Gdańskiej Fabryce Wagonów. Później tramwaje te zostały wycofane z tras lokalnych.
Rozwój
W 1996 roku władze Gdańska zwróciły się do firmy Konstal, która była jedynym krajowym producentem wagonów tramwajowych. Politycy zwrócili się z prośbą o tramwaj z częściowo obniżoną podłogą. Firma już wcześniej zaprojektowała wymagany pojazd, który już był wykorzystywany w Warszawie.
Pierwszy niskopodłogowy tramwaj dla Gdańska został wyprodukowany w 1997 roku. Mógł on przewieźć około trzystu pasażerów, dlatego miał trzy człony zamiast dwóch, jak w tramwaju warszawskim. Cechą szczególną tego pojazdu były drzwi otwierane na zewnątrz nadwozia. Wcześniej gdańskie tramwaje miały drzwi otwierane do wewnątrz wagonu. Były one nieszczelne i szczególnie zimą przez szczeliny między drzwiami a nadwoziem dostawało się zimne powietrze. Łącznie przedział pasażerski posiada 36 miejsc siedzących, a w środkowej części znajduje się przestrzeń do jednoczesnego przewozu dwóch wózków inwalidzkich i jednego wózka dziecięcego.
Do 2000 roku niskopodłogowy transport w Gdańsku został rozszerzony o cztery kolejne trójwagonowe jednokierunkowe tramwaje Citadis 100. Zmodernizowany model pojazdu posiadał 44 miejsca siedzące i miejsce na dwa wózki dziecięce, a kabina motorniczego została wyposażona w klimatyzację i komputer do sprawdzania stanu części tramwajowych.
Ogólnie rzecz biorąc, dzięki niestrudzonej pracy, flota tramwajowa w Gdańsku zmieniła się znacząco w ciągu ostatnich 25 lat. Od 2017 roku udział pojazdów w pełni niskopodłogowych i częściowo niskopodłogowych w gdańskiej flocie tramwajowej był najwyższy w kraju – ponad 80 procent. Dla porównania w Krakowie było to około 30 procent, w Elblągu 25 procent, a w Warszawie tylko 22 procent.