Leśnictwo w Polsce ma dość długą historię. Na przykład już w XVIII wieku tym przemysłem aktywnie zajmowali się w Gdańsku, przy czym operowano głównie Lasami Oliwskimi, pisze gdansk-name.eu. W tym materiale bliżej przybliżymy historię leśnictwa w Gdańsku.
Początki działalności
Las Oliwski od XII wieku znajdował się pod władzą cystersów. Z tego faktu można wnioskować, że teren ten od czasów starożytnych był związany z klasztorem cystersów w Oliwie. Jednak leśnictwo w Gdańsku nie zawsze było przemysłem odnoszącym sukcesy. Na przykład w XVII wieku rozważano już dostarczanie drewna do miasta ze Skandynawii, ponieważ lasy Rzeczypospolitej nie były w stanie zapewnić wystarczającej ilości drewna. Wiele obszarów leśnych Gdańska zostało wyczerpanych przez kolejną falę osadnictwa. Również w tym okresie część chłopów pańszczyźnianych stała się wolna, więc osiedlali się w lasach.
W XVIII wieku na rozkaz króla Fryderyka II zajęto ogromne majątki klasztorne, a lasy upaństwowiono. Na przełomie XVIII i XIX wieku Lasy Oliwskie należały do Królewskich Lasów Sobowidzkich z rewirem Oliwa oraz leśnictwami Gołębiewo i Matemblewo. Na ich terenie zachowało się wiele tradycyjnych zasad leśnictwa.
Dalsze losy leśnictwa
W drugiej połowie XIX wieku w głębi lasu zlokalizowany był elegancki zajazd Wielka Gwiazda. Dla wygody wszystkich turystów do tego miejsca uruchomiono tramwaj konny. Z tego faktu można wnioskować, że teren lasu nie był w pełni wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Zgodnie z Traktatem Wersalskim przez ten las przebiegała granica Wolnego Miasta Gdańska z Polską.
Generalnie użytkowanie lasów opierało się głównie na sprzedaży drewna, kory lub dzierżawie przez wiele lat dużych obszarów leśnych. Przykładem jest 10-letni kontrakt zawarty z angielską firmą „The Century European Timber Corporation”. Porozumienie to nie przyniosło oczekiwanych dochodów do skarbu państwa, lecz przyczyniło się do dewastacji lasów.
Następnie władze polskie wprowadziły nowe przepisy dotyczące funkcjonowania leśnictwa. Zgodnie z rozporządzeniem lasy państwowe mogły obejmować nie tylko lasy, ale także przedsiębiorstwa przemysłowe, transportowe i inne. Z ogólnej administracji państwowej wyłączono dyrekcje lasów i nadleśnictwa. W ministerstwie rolnictwa i dóbr państwowych utworzono departament leśnictwa.
W 1927 roku lokalne władze postanowiły rozwiązać problem zagospodarowania lasów. Zadaniem było zwiększenie zasobności lasów, aby w przyszłości można było zwiększyć pozyskanie drewna i uzyskać większe dochody. Do 1939 roku lasy gdańskie wchodziły w skład Lasów Państwowych.
Wraz z wybuchem II wojny światowej gwałtowny rozwój leśnictwa został przerwany. Pięć lat okupacji i kilkukrotne się przemieszczanie frontów wojny przez tereny Polski doprowadziło do ogromnych strat w kadrze pracowniczej leśnictwa, drzewostanach i infrastrukturze technicznej. Większość leśników zginęła w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, duża część zginęła w obozach koncentracyjnych i jenieckich.
Po II wojnie światowej leśnictwo gdańskie zaczęło wznawiać swoją działalność. Generalnie po 1945 roku lasy państwowe tego leśnictwa włączono do lasów prywatnych. W 1973 roku utworzono Nadleśnictwo Oliwa, które objęło lasy dawnego Nadleśnictwa Chylon.
Tak więc leśnictwo państwowe w Gdańsku odegrało znaczącą rolę w kształtowaniu sytuacji gospodarczej w tej okolicy. Dzięki leśnictwu powstało wiele miejsc pracy, a także można było dostarczać drewno do wszystkich zakładów w Polsce.
